MESAJINIZ VAR..... Otizmi anlamanýn en iyi yolu bir otistiðin duygularýný dinlemektir.

Ben Onur Güner
Raporumda : Aspenger yazýlý
Aspenger ne demektir bilmiyorum. Ama; ben çok soru sorarým. Oturmayý hiç sevmem. Oturduðum zaman soru sormalýyým, ya da oturmamalýyým.

1988’de doðmuþum. 3 aylýk iken annem “diðer çocuklardan farklý” oluþumu anlamýþ. 3,5 yaþýnda doktorlar “bu çocuk hiperaktif” demiþler. Sonra doktor doktor gezmiþim. 1992’de Ege Üniversitesinde yine “Hiperaktif” tanýsýný koymuþlar. 1997’de Behçet Uz Çocuk Hastanesinde “Aspenger Sendromu” ile hastalýðýma teþhis koymuþlar.

    Ýlk öðretimi zorlansamda bitirdim. Þimdiye kadar birçok ilaç kullandým. 

Dünyayý sizin gibi görmek istiyorum.
Dünyada yalancýlar varmýþ.
Dünyada bizleri horlayanlar varmýþ.
Dünyada insanlarý öldürenler varmýþ.
Dünyada insanlarý kandýranlar varmýþ.

Ben böyle bir dünya istemiyorum.
     Benim dünyamda doðruluktan, sevgiden baþka hiçbirþey yoktur Bugünüm, geleceðim için hiçbir endiþemin olmadýðý bir dünya istiyorum. Ýstiyorum, istiyorum, fakat benim istemem ile bunlar olmuyor. Toplum bildiðini yapýyor Kimse bizi, beni anlamýyor. Ben de; toplumu ve bu dünyayý anlamýyorum.  

Sokakta gezerken korkuyorum. “Geleceðim nasýl olur” diye düþünerek korkuyorum. Açlýktan mý? Öleceðim, yoksa birileri beni öldürecekler mi diye düþünerek korkuyorum. Ya annemi, babamý kaybedersem ben nasýl yaþarým diye korkuyorum. Onlar beni koruyorlar. Onlar beni okula gönderiyorlar. Onlar beni doktora götürüyorlar. Onlarý benim karnýmý doyuruyorlar, giydiriyorlar, yýkýyorlar. Onlar beni seviyorlar. Onlar olmayýnca ben ne yaparým. Ýþte benim telaþým budur. Gelecekten korkmanýn nedeni budur. 

Ýlköðretimi bitirdim. Liseye gidemezdim. Doktorlar “Özel Eðitim” dediler. 

Ailem beni Sabahat Akþýray Otistik Çocuk Eðitim Merkezi’ne gönderdi. Orada mutluyum. 

Sabahat Akþýray’da : Kimse benim ile dalga geçmiyor. Tüm öðretmenlerim benim geliþmem için çaba sarfediyorlar. Resim yapýyorum. Ýþ yapýyorum. Bilgisayar öðrenmeye çalýþýyorum. Öðretmenlerim ve oradakiler beni anlýyorlar. Sorularýma cevap veriyorlar. Kimse soru sorma demiyor.  

Sorularýmý en çok babama soruyorum. Aklýma ne gelirse soruyorum. Babam hepsine cevap veriyor, fakat ben “Baba ben evlenecek miyim, Sabahat Akþýray’daki arkadaþlarým evlenecekler mi” sorusuna cevap veremiyor ve kalkýp gidiyor. 

Ýþ yapmak istiyorum. Çalýþmak istiyorum. Geleceðimi kurtarmak istiyorum. Gelecek korkusu var bende. Hiçbirþeyi baþaramazsam, beceremezsem, kim bana iþ verir. Sizin gibi düþünemiyorum. Sizin gibi göremiyorum. Sizin gibi olamýyorum. Bu benim suçum mu?  Yoksa ben bu suçun cezasýný çekecek miyim? 

Sabahat Akþýray’a teþekkürler. Müdürüm’e, öðretmenlerime teþekkürler. Onlar korkmamam gerektiðini, bu cezayý çekmeyeceðimi söylüyorlar. Ve ben onlarýn sayesinde deðiþiyorum, deðiþeceðime inanýyorum.  

Çünkü ben onlara inanýyorum. 

Teþekkürler.

ANNEME
 

Ablam gibi olmamý istiyordun,

Biliyorum anne.

Mutluluðun kaynaðý olmamý istiyordun,

Biliyorum anne.

Seni üzmek istemiyorum,

Ýnan ki yapamýyorum.
Yapamýyorum anne.

Benim için yaptýklarýný biliyorum,
Akýttýðýn gözyaþlarýný da.
Normal bir insan olmam için
Neler neler yaptýðýný biliyorum anne.
Seni üzmek istemiyorum.
Ýnanki yapamýyorum.
Yapamýyorum anne.

Dünyayý sizin gördüðünüz gibi,
Ýnsanlarý sizin gördüðünüz gibi.
Görmek istiyorum.
Ýnanki göremiyorum
Göremiyorum anne.

Benim dünyamda yasaklara yer yok.
Benim dünyamda kurallara yer yok.
Benim dünyamda korkulara yer yok.
Ama korkuyorum
Korkuyorum anne.

Benim dünyamda geleceðin kuþkusu yok.
Benim dünyamda özgürlükler var anne.
Ýki ayrý dünyada yaþamak zor.
Ne sizin dünyanýzý,
Ne de kendi dünyamý yapamýyorum.
Ýkisi arasýnda zordayým anne.